Heeft u zich wel eens afgevraagd waarom zeehonden zo vertederend lief zijn en hoe het gekomen is dat ze zo ontwapenend zijn? Luister naar dit oude verhaal over onvoorwaardelijke moederliefde:
In lang vervlogen tijden bouwde Noach, toen de aarde overspoeld werd met vloedgolven, een grote boot om de dieren van een wisse verdrinkingsdood te redden. In de “Ark van Noach” was plaats voor één vrouwtje en één mannetje van iedere diersoort. Zo waren er twee woelmuizen, twee bunzingen, twee eekhoorntjes, twee vossen en nog veel meer koppeltjes dieren aan boord gekomen. Op het laatste moment ontdekte de vrouw van Noach dat er één paartje ontbrak, er waren geen honden aan boord. Ze snelde naar buiten waar onafgebroken en onbarmhartig de regen uit de onheilspellend donkere wolken gutste. Juist op dat moment liep er een mooi hondenkoppeltje langs. De vrouw van Noach zei: “Honden, de wereld gaat ten onder aan eindeloze overstromingen, kom op onze Ark, we hebben nog plaats voor een stel honden.” Blij antwoordden ze: “We halen snel onze jongen die droog op de zolder van een schuur liggen”. Ontzet antwoordde de vrouw van Noach dat er slechts plaats was voor twee honden en dat ze hun kinderen achter moesten laten. De hondenouders schrokken, het was een onmogelijke keuze. Wat moesten ze doen? Direct zei de hondenmoeder: “Ik ga niet mee, ik laat mijn kinderen niet alleen!” Maar de hondenvader begreep al snel dat op het land blijven een wisse dood voor de hele familie betekende en riep uit: “Als wij niet meegaan, zijn we allemaal verloren!” Het teefje was echter onvermurwbaar en zei: “Als je zo nodig wilt overleven, ga dan”, waarop ze zich omdraaide en naar haar puppies in de schuur liep. De reu aarzelde, maar juist op dat moment liep er een ander mooi teefje langs en gezamenlijk stapten zij aan boord van de Ark.Terwijl het water steeg verwarmde de moederhond haar drie jonkies en kalmeerde ze met lieve woordjes. God zag het vanuit de hemel en werd diep geraakt door de onvoorwaardelijke moederliefde. Om hen te sparen veranderde hij moeder en kinderen: de voorpoten werden vinnen, de harige vocht een dikke gladde huid en de staart werd een staartvin. De wereld overstroomde, maar de |
zeehond, foto © Mike Melis (1xklikken=vergroten)
moederhond en haar jongen waren gered want zij waren waterdieren geworden! Tot de dag van vandaag leven zeehonden in het water en vertederen de mensen, zoals zij ooit God hebben vertederd. Vele nakomelingen dollen in alle grote zeeën en rusten op de stranden en zandbanken, zoals in de Waddenzee.
Zeehonden komen veel voor in de gehele Noordzee. Ze zijn in groten getale aanwezig in de Waddenzee en in mindere mate in de Scheldedelta. Al in de Middeleeuwen werd er massaal op ze gejaagd. Midden vorige eeuw was de zeehond bijna uitgestorven, maar sinds het jachtverbod is de populatie fors gegroeid, Watervervuiling en verstoring door het toerisme zijn momenteel de grootste vijanden. Vooral in de zoogperiode zoeken de moeders rustige gebieden waar geen mensen komen. Kijk voor meer informatie over de zeehond in Nederland:
http://www.zeezoogdieren.alterra.wur.nl/p6a_gewoneZeehond.htm
Meer natuursprookjes? klik op:Overzicht alle natuursprookjes
|
