| |
| |
023 September 2005 Waarom de stekels van de roos n
23. WAAROM DE STEKELS VAN DE ROOS NAAR BENEDEN WIJZEN? (sept 2005)
Heeft u wel eens goed naar de stekels van de roos gekeken?Vroeger wezen ze met hun punt naar boven, nu ziet u dat ze naar beneden wijzen. Hoe dat gekomen is leest u in het volgende sprookje.
Plotseling dwarrelde er één zaadje naar beneden. Er was weer hoop! De engel Lucifer was door zijn wandaden verbannen naar de hel. Hele dagen ijsbeerde hij door de hel en verzon listen om uit dit ellendige oord te ontsnappen, maar tot zijn grote wanhoop mislukte alles. Op een dag zag Lucifer de uitzichtloosheid van zijn situatie in en staarde somber voor zich uit. Totdat het zaadje voor zijn voeten viel. Voorzichtig raapte hij het pluizige zaadje op en glimlachte. Uit alle hoeken en gaten in de hel verzamelde Lucifer stof en aarde, maakte er een mooie hoop van op een lichte, niet te hete plek en legde het zaadje 1 cm diep bovenin het bergje. Water vinden was in de hete hel een probleem, maar Lucifer was niet voor een gat te vangen en liet waterdampen condenseren en ving de schaarse waterdruppels zorgvuldig op en druppelde deze op het zaadje. Geduldig en nauwgezet zorgde Lucifer voor het plantje dat uit het zaadje ontsproot. Het plantje ontwikkelde zich als een sterke roos en zocht zijn weg naar boven naar het licht. Lucifer wachtte tot de roos bijna tot het plafond van de hel en de rand van de wereld reikte. De stekels van de roos die trots naar boven wezen gebruikte hij als traptreden naar zijn bevrijding. Wat was hij dichtbij! Maar Lucifer bleek te ongeduldig. Hij klom helemaal naar boven, maar de roos was nèt niet hoog genoeg gegroeid. Hoe hij ook reikte en sprong vanaf de bovenste stekel, hij kon de rand | naar beneden gerichte stekels
van de wereld net niet bereiken. Vloekend en tierend brieste Lucifer zijn onmacht uit. En…dat hoorde God. "Roos, wat doe je daar?! Dat kan niet!"brulde God. De roos schrok zo van deze bulderende stem dat van schrik al haar stekels omlaag zakten En Lucifer? Die verloor zijn grip en roetste langs de stekels naar beneden. Terug in de hel, waar hij nu waarschijnlijk nog ligt te mokken.
Rozen hebben geen doornen, maar stekels!
Met dank aan Els Löhr uit Voorschoten.
|
|