de Populier (nr 21, juli 2005)

Heeft u zich wel eens afgevraagd waarom de ratelpopulier bij het geringste zuchtje wind zo 'ratelt' en ritselt en waarom haar bladeren voortdurend in beweging zijn? Dat komt door haar hoogmoed, luister:

Overal waren roadblocks waar soldaten de reizigers controleerden. De keizer was vastbesloten de aspiraties van de nieuwe koning van de Joden in diens babytijd te smoren. De vlucht van Maria, Jozef en Jezus was daarom vol gevaren. Dit was de reden waarom ze hun route beperkten tot de landweggetjes met hun vele verstopplekken. Maar de verrassingsaanvallen van de soldaten op het platteland bezorgden Maria ook doodsangsten. Ze wist echter dat ze kon vertrouwen op de hulp van de bomen en de planten. De treurwilg boog altijd op het juiste moment haar takken waaronder het gezin onzichtbaar was voor de langslopende patrouilles. De jeneverbes bood hen vele schuilplaatsen binnen haar taaie en kromgetrokken eeuwenoude takken. Zelfs de oude verweerde wilgen wezen Maria hun vele donkere holletjes aan.
Op een dag naderde een groepje soldaten en Maria smeekte angstig aan een populier: "Lieve populier, kan je prachtige bladerdek ons een schuilplaats bieden voor het naderende gevaar?".
Maar de statige populier piekerde daar niet over. De boom knisperde: "Ik ben te plechtig om te buigen voor de eerste de beste!". De ontgoochelde en doodsbange Maria antwoordde daarop streng: "Vanaf dit moment zal je je leven lang net zo hevig trillen en beven van angst als ik doe op dit moment." En daarna vluchtte Maria met man en kind veilig binnen de wuivende halmen van het riet dat zich direct sloot voor het passeren van de soldaten.
Dit is de reden waarom je sinds die dag de ratelpopulier al bij het geringste zuchtje wind hoort sidderen en lispelen van angst.

De 'ratelpopulier' wordt ook 'esp' genoemd en heet in het latijn 'Pópulus trémula' waarbij trémula betekent: sidderend.

Met dank aan Els Löhr, Voorschoten